(On)Zichtbaar

Fotografie staat synoniem voor het kaderen van de wereld, dat wat wel en dat wat niet in beeld is bepaalt onze perceptie van een foto. In (On)Zichtbaar gaat het niet alleen over dat wat er buiten het kader valt, maar over dat wat afwezig is en tegelijkertijd toch gevoelsmatig zeer aanwezig in de foto. Als kijker moet je zoeken naar waar het eigenlijk om draait bij deze foto’s.
De verlepte planten die Ivo van der Bent fotografeerde tonen niet alleen de dringende behoefte aan water en een handje kunstmest. De Parijse gevels die Raphaël Dallaporta laat zien blijken meer te verbergen dan we in eerste instantie zouden kunnen vermoeden. Tina Enghoff fotografeerde kamers, bedden, banken – soms ordelijk en netjes, soms vies, kaal en overhoop gehaald – maar wat zeggen deze foto’s ons? Als kijker word je nieuwsgierig gemaakt naar de personen achter de maskers van Charles Fréger, maar misschien is het in dit geval juist niet belangrijk wie degene is die vanachter het masker doordingend naar ons tuurt. De sporen van feesten die Eva Hofman in haar werk laat zien zijn waarschijnlijk nog het meest herkenbaar voor de kijker. De rommel die overblijft als iedereen vetrokken is en het aantal lege flessen geven vaak direct aanwijzingen over de aard en geslaagdheid van het feest.
Het kijken naar (On)zichtbaar zal vooral veel vragen oproepen. Waar kijk ik naar? Gaat het in deze foto’s om meer dan wat ik zie? En… hoe kom ik daar achter? (On)zichtbaar vraagt de kijker te achterhalen welk verhaal er wordt verteld, dat wat onzichtbaar toch aanwezig is.