Converging Visions #2Andrea Stultiens

Converging Visions #2 – Andrea Stultiens
Het is bijna twee jaar geleden dat ik voor het eerst in Lagos was. Toen verbleef ik een week in een hotel op het ‘rijke’ Victoria Island tijdens de eerste editie van het Lagos Photo festival. Nu ben ik er in het kader van Converging Visions, verblijf in een apartement op het vasteland van de enorme stad en maak, geholpen door Nigeriaanse collega’s, werk voor het uitwisselingsproject Converging Visions.

De zeventien miljoen inwoners van Lagos zijn niet allemaal internet criminelen, zogenaamde areaboys of oliemagnaten. Ook wonen ze niet allemaal in sloppenwijken op het water of onder bruggen. Je voorbereiden op een reis deze kant op maakt dat je dat haast zou denken. In documentaires van de BBC, in artikelen die online makkelijk te vinden zijn, wordt de aandacht hierop gericht. Daar lijken de verhalen te zitten.
@work_by_adolphus_2_copy

© Adolphus Opara, National Theatre Andrea @ work

Mensen zijn op hun hoede, zeker. Er vinden overvallen plaats. Er is armoede. De bewegingsvrijheid is niet optimaal. Er wordt gedacht dat er serieus geld te verdienen is aan iemand als ik, met een wit vel. Want, zoals de eerste Keke (Nigeriaanse tuctuc) chauffeur die ik tegenkom tegen me zegt ‘daar hebben jullie toch teveel van’.

Adolphus Opara is één van de Nigeriaanse fotografen in deze uitwisseling. Tijdens onze eerste ontmoeting pakt hij de telefoon om een afspraak voor me te maken. De volgende ochtend gaan we naar een repetitie. Het is me niet duidelijk van wie of waarom, maar ik ben onder de indruk van de daadkracht en laat het maar over me heen komen.
Crown_Troupe_rehearsal_1

© Andrea Stultiens, Crown Troupe of Africa

We komen aan in een ruimte ter grote van een ruim klaslokaal. Adolphus stelt me voor aan Segun Adefila, leider van de aanwezige mensen. Hij komt me vaag bekend voor. Van facebook, zal later blijken. Hij vertelt dat zijn dans/theater groep Crown Troupe of Africa zich voorbereidt op het 16 jarig jubileum. Dat er twee voorstellingen zijn komend weekend, waar we van harte welkom zijn. Nu, in repetitietijd, laten ze ons vast wat stukken zien.

L1143666_(NT_VIP_Lounge)

© Andrea Stultiens, National Theatre VIP Lounge

Na de repetitie praat ik door met Segun. Ik vertel hem dat ik probeer iets van Lagos te snappen door te fotograferen hoe de cultuur zich op zijn podia presenteert aan een publiek. Zijn reactie is dat in Lagos alles een presentatie is. Het onderhandelen met een Keke chauffeur, het bekvechten met medeweggebruikers in de verkeerschaos. Ik ben er nog maar net, maar denk te snappen wat hij bedoelt.

 

IMG_9588

© Andrea Stultiens, Meanwhile in Yaba

Als ik thuiskom in mijn tijdelijke thuis in Yaba kijk ik anders naar wat zich onder mijn balkon afspeelt. Ik begin het ritme te zien, de ‘muziek’ die Segun beschreef. Ik fotografeer nog steeds podia. Adolphus en zijn collega’s helpen hierbij. De verschillende ‘halls’ van het National Theatre zijn heel fotogeniek. Het weerzien met de New Africa Shrine van Femi Kuti is een feestje. Verschillende andere plekken zullen volgen. Maar mijn uitzicht, mijn tijdelijke buren en hun besognes horen er nu ook bij. Dankzij Segun kijk ik beter. Ik zie hoe mensen hun leven mogelijk maken op een plek die op het eerste gezicht nogal chaotisch is. Ik herken structuren, zie het alledaagse, fotografeer mijn versie van Lagos.
Andrea Stultiens

Facebook Converging Visions

INTERNATIONAL