Familie Lamberts: Matthijs loensde

Matthijs loenste

 

Onderzoeker reizigersstromen Matthijs Lamberts (33, rechts) keek voorjaar 1983 naar zijn

moeder Maureen (58) in zijn geboortehuis op de Van der Hofstatstraat 7 in Oirschot.

 

‘Het lijkt alsof mijn moeder op mijn voorhoofd blies, maar ze noemde mij net bij mijn koosnaam:

‘Thijsje’. Ik ben de oudste van drie kinderen. Mijn ouders, beide tandarts, wisten al vroeg dat ik een

jongetje was. Een bevriende arts dacht aan problemen tijdens de zwangerschap en raadde een echo

aan. Dat was destijds niet gewoon. Alles bleek gezond en dus een jongen: mijn vader reed direct

naar Eindhoven en kocht bij sigarenzaak Rooymans Muller een doos Cubaanse Partagas om het te

vieren. Van mijn moeder begreep ik dat de bevalling verliep als mijn karakter: enigszins

tumultueus. Ik denderde er als vanzelf uit, en zou dat denderen een groot deel van mijn jeugd

volhouden. Mijn ouders noemde me een energiek kind. Zelf denk ik dat ik wist wat ik wilde en dat

betekende soms kattenkwaad uithalen. Ernstig werd dat nooit, ook omdat ik niet kon liegen. Mijn

moeder wist altijd wanneer ik iets wilde verbergen. Ik voelde me dan heel betrapt. Later vertelde

ze mij dat ik mezelf verried door te loensen. Als baby deed ik dat al: op de foto keek ik met mijn

rechteroog haar recht aan. Het werd allengs minder, behalve als ik iets voor mijn moeder wilde

verbergen. Tegenwoordig wijst mijn vriendin Inge me erop als ik nog wel eens loens. Dat gebeurt

dan omdat mijn aandacht voor een gesprek verslapt. Onlangs vertelde mijn vader dat mijn geboorte

alles in zijn leven 180 graden deed draaien. Ineens wist hij waarom hij alles deed, begreep hij de

zin van het bestaan. Dat was bijzonder om te horen, ook omdat Inge en ik over twee weken ons

eerste kind verwachten.’

 

Zelf een foto insturen? Mail: opnieuweenfoto@gmail.com. Nuis en Van den Boogaard nemen

contact op als uw foto ‘opnieuw’ wordt gemaakt.