Familie Huizinga: Lammert zong harmonieus

Lammert zong harmonieus

 

Volksvermaker Lammert Huizinga (64, links) poseerde tezamen met zussen Dia (60, midden)

en Lilian (62, rechts) in 1959 in hun huis aan Laan 1940­1945 nummer 23 in Hilversum.

 

‘We waren net een jaar terug vanuit Indonesië. Mijn vader, leraar Nederlands, was

plaatsvervangend directeur op de HBS in Medan. Door de politionele acties duurde het verblijf

slechts twee jaar. Mijn moeder Kitty had het vertrek gestimuleerd. Ze hield van de warmte en

avontuur. Ze was wees. Na haar geboorte in Hamburg ging haar biologische moeder alleen met een

boot op reis. Zij stierf, waarna niemand Kitty ophaalde in het tijdelijke Duitse opvangtehuis. Na

negen maanden werd moeder als onmondig Nederlands kind de grens over gezet en verbleef tot

haar 18de in een kindertehuis. Toen hoorde ze dat haar biologische moeder Surinaamse was en

Lilian heette. Moeder was de spil in het gezin en ook daarbuiten sociaal bewogen. Wij botsten wel

eens, waarschijnlijk omdat we op elkaar leken: gepassioneerd en een flap­uit. Volgens mijn zussen

was ik gewoon een lastig kind. Ik herinner me vooral ouderlijke zorgen. Ik was astmatisch, kreeg

veel aandacht. Verder had iedereen een eigen plek: Lilian het zorgende zusje, Dia de vrolijke

spring­in­’t­veld en ik een flierefluiter. We vonden elkaar in bordspelletjes en zingen. We zongen

het dankwoord na het eten, autoritjes waren vol gezang en als iemand thuis spontaan begon, viel de

rest in. ‘Il n’y a plus dit.’ was favoriet. We herhaalden die ene zin, meer tekst kenden we niet, maar

wel de melodie. Het klonk altijd harmonieus. Vlak voor de dood van moeder zongen we dit

verzonnen lied ook gevieren: de kinderen en moeder. Onze vader, toen al een serieuze Parkinson-
patiënt, herinnerde zich het ineens, viel in en het klonk weer even zoals vroeger.’

 

U kunt zelf ook een foto insturen. Nuis en Van den Boogaard nemen contact op als uw foto

‘opnieuw’ gemaakt wordt. Stuur aan: opnieuweenfoto@gmail.com